నేను పుట్టగానే నన్ను ఎత్తుకొని గర్వపడిన మొదటి వ్యక్తి నాన్న. తప్పటడుగులు వేస్తున్నప్పుడు నన్ను చేయి పట్టుకొని నడిపించాడు. ముద్దు ముద్దు మాటలు పలికే వేళ ముద్దాడి మురిసిపోయాడు. అల్లరి చేస్తే ఆనందించాడు. నేనడిగిన వింత వింత ప్రశ్నలకు ఓపిగ్గా సమాధానాలు చెబుతూ, నేను గొప్పవాడిని అవుతానంటూ పది మందికి చెప్పి సంతోషించాడు. అప్పుడు ఆయనే నాకు హీరో.
నేను స్కూల్కు వెళ్ళడం మొదలుపెట్టినప్పుడు అ ఆ లు, ఏ బీ సి డీ లు నేర్చుకొని, చెబుతున్నప్పుడు ముచ్చటపడ్డాడు. పరీక్షలంటే ఏంటో సరిగ్గా తెలియని వయసులో క్లాసు ఫస్ట్ వచ్చానని చాక్లెట్లు కొనిచ్చాడు. క్లాసు పెరుగుతున్నా కొద్దీ నా అల్లరి పెరిగింది. చదువు పట్ల ధ్యాస తగ్గింది. నాతో ఆయన గడిపే సమయం తగ్గింది. నా భవిష్యత్తు కోసం తన సరదాలు వదులుకొని రాత్రి పగలు తేడా లేకుండా కష్టపడ్డాడు. నాతో గడిపే కొద్ది సమయంలో నా చదువు గురించే మాట్లాడటంతో ఆయనంటే నాకు చిరాకు పెరిగింది. క్రమశిక్షణ గురించి చెబుతుంటే ఏంట్రా ఈ ఖర్మ అనిపించింది. అప్పుడు ఆయనంటే నా దృష్టిలో హీరో కాదు ఒక విలన్.
టెన్త్ క్లాసులో మంచి మార్కులు వస్తే పెద్ద కాలేజీలో జాయిన్ చేయాలని ఆశపడ్డాడు. ఆయన ఆశలు అడియాసలు చేశాను. కనీసం ఎంసెట్లో మంచి మార్కులు వస్తాయని అనుకున్నాడు. కానీ నా ప్రయత్నానికి తగిన ఫలితమే వచ్చింది. ఎదో కాలేజీలో సీటు వచ్చింది. కానీ తన శక్తికి మించి డొనేషన్ కట్టి ఓ మంచి కాలేజీలో జాయిన్ చేశాడు. ఎవరికోసం ఇదంతా... ఆయన ఆశలు తీర్చుకోడానికే కదా!
ఇంజనీరింగ్లో నేను ప్రపోస్ చేసిన అమ్మాయి, ఛాటింగ్, బైక్పైన షికార్లు, నచ్చిన హీరో సినిమాలు... ఇవే నా లోకాలు. నాలుగేళ్ళు తిరిగేసరికి నాకు మిగిలిన ఆస్తి బ్యాక్లాగ్స్. నాకే సొంతం అనుకున్న అమ్మాయి నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోయింది. స్నేహితులంతా మంచి మంచి ఉద్యోగాల్లో స్థిరపడ్డారు. ఆ సమయంలో కూడా ఆయన ఆశలు తీర్చడానికే ఇంజనీరింగ్ చేశానని నా ఫీలింగ్. నా బ్యాక్లాగ్స్ గురించి ఎలాగో ఆయనకి తెలిసిపోయింది. ఆ రోజు ఆయన నన్ను తిట్టలేదు, కొట్టలేదు.
తన పక్కన నన్ను కూర్చోపెట్టుకొని, తన జీవితం గురించి చెప్పాడు. ప్రతిరోజు ఆయన చేసే పని గురించి చెప్పాడు. "నాన్న బిజినెస్ చేస్తున్నాడు. మాకు ఒక ఇల్లు ఉంది. ఒక కారు ఉంది. లగ్జరీగా బతుకుతున్నాం. మాకేంటి!" అని ఇన్ని రోజులు అనుకున్నాను. కానీ ఆ స్థాయిలో ఉండటానికి ఆయన చేసిన కష్టం, పడిన అవమానాలు, చేసిన అప్పులు... ఇలా అన్నీ చెప్పాడు. చిన్నప్పుడు చదువుకోవాలని కోరికగా ఉన్నా, చదవలేని పరిస్థితుల గురించి, చదవాల్సిన వయసులో చేసిన పనుల గురించి, ఆర్థికంగా ఎదుగుతున్న సమయంలో పస్తులు పడుకున్న రోజుల గురించి, నేనున్న పరిస్థితి గురించి ఆలోచిస్తూ గడిపిన నిద్రలేని రాత్రుల గురించి... ఇలా చాలా చెప్పాడు. అప్పటివరకు నాకు తెలియని ఆయన అనుభవాలు వింటూ ఉంటె కాళ్ళ కింద భూమి కదిలిపోతున్నట్లు అనిపించింది. గుండె బరువెక్కింది. కళ్ళు కన్నీళ్ళతో మసకబారాయి. నాకే తెలియకుండా నాన్నను హత్తుకొని ఏడ్చేసాను. ఇకపై బాధపెట్టనని మాటిచ్చాను.
బాగా చదివి బ్యాక్లాగ్స్ క్లియర్ చేసాను. వ్యాపారంలో నాన్నకు సహాయంగా ఉంటున్నాను. నాకూ ఓ ప్రత్యేక గుర్తింపు ఉండాలని ఉద్యోగంలో కూడా చేరాను. ఎప్పటికైనా మా నాన్న గర్వపడే స్థాయికి ఎదగాలని అనుకుంటున్నాను. ఇప్పుడు మా నాన్నే నా హీరో.
- ఏలే ఉదయ్ కిరణ్
No comments:
Post a Comment